Cijfers

Wie wil ik vinden? Schreef ze.
Een man
#aantal zoekresultaten: 1.735

hij moet groot zijn, en sportief
#aantal zoekresultaten: 1.233

én het juiste gevoel voor humor hebben, hij doet me lachen
#aantal zoekresultaten: nog 723

én een intelligente, verstandige man
#aantal zoekresultaten: 298 ;-)

vooral niet kaal
#aantal zoekresultaten: 213

én leeftijd tussen 43 en 46 jaar!
#aantal zoekresultaten: 73

én met het hart op de juiste plaats
#aantal zoekresultaten: steeds 73 (altijd links)

én iemand die ambitieus is en succes nastreeft
#aantal zoekresultaten: 18

én die trouw blijft
#aantal zoekresultaten: xx (niet voor publicatie)

én zeker niet-roker!
#aantal zoekresultaten: de laatste 3

én ik wil ook iemand uit eigen streek
#aantal zoekresultaten: 0

zonder kinderen, of met volwassen kinderen
#aantal zoekresultaten: 0, maar misschien schrijft hij zich volgende week in

ook houdt hij van strandvakanties
#aantal zoekresultaten: over 10 maanden?

én eentje die kan koken en graag in de keuken staat
#aantal zoekresultaten: over 5 jaar?

én die nog kinderen wil
#aantal zoekresultaten: is het klooster geen optie? ;-)
...
en dan denk ik soms:
zou het niet goed zijn
om eens stoutmoedig
je lijstje
tot een grote ronde
prop papier te frommelen
en die
met een welgemikte zwaai
in de prullenmand
te basketten
zodat je kan beginnen
luisteren
naar je hart?

La solitudine!

Een waar gebeurd verhaal (namen zijn fictief gemaakt).

Ik leerde haar kennen op M4M. Jonge veertigster, blond, intelligent, knap, leuke job, open karakter... maar, ze woonde in Veurne, samen met haar tienerdochter. Helemaal niet evident voor een jongen als ik die op de dorpel van het Limburgse zijn vaste stek gevonden heeft. Dus citeerde ik haar maar een regel uit het bekende lied van haar stadsgenoot en bekende vlaamse zanger: '‘k Weet dat de liefde geen grenzen kent - Maar te ver is te ver' :-). En dat begreep ze. We zwoeren dan maar een dure eed om elkaar nooit te ontmoeten :-).

Maar verder 'klikte' het wel wat tussen ons. We schakelden over van M4M op fb, chatten en belden elkaar geregeld. We filosofeerden over het leven, de liefde, relaties, de kinderen, ... en eigenlijk vond ik het wel leuk, een verre pennenvriendin in cyberspace :-).

Ze vertrouwde me toe dat haar grootste angst was, om eenzaam te worden, om alleen te zijn in het leven. En die angst werd stilaan een obsessie. Nu, ik deed mijn best om het te begrijpen, maar dat beeld paste toch niet helemaal in mijn wereldje.

Eén van de eerste dingen die je als single moet leren, is dat 'alleen zijn' niet zomaar synoniem is voor 'eenzaam zijn'. Je leert genieten van de stilte. De stilte die er valt als na een gelukzalige 'shift' kids-time, de kinderen naar je ex gaan. De heerlijke stilte van de me-time, als je vóór dag en dauw met een dampende koffie op het terras luistert naar de merels die kwetterend de nacht uit je tuin verdrijven. De kirrende houtduiven in een verder perfecte stilte van het bos... Het ratelen van de rolluiken die de stilte doorbreken als je 's avonds voor het slapengaan een kleine wandeling maakt door je vredig rustende dorp... Veel leuker nog met z'n twee, hoor ik je denken... maar dat is een evidentie die je op een bepaald moment in het leven abrupt in een onbereikbare luxe kan zien omslaan..

Maar niet zo voor Sarah. Als haar dochter niet bij haar was, voelde ze zich erg eenzaam, altijd. 24h per dag, ondanks een fijne vriendenkring en hechte familie....
Een jaar of wat vóór onze kennismaking had ze Johan leren kennen op de dating site. Brave huisvader, met 2 kinderen. Niet direct helemaal haar type, maar hij was een aangenaam gezelschap, en vulde de leegte in haar leven. Alleen viel het haar na een tijd op dat de verbouwingen aan zijn huis (daarom kwamen ze er nooit) toch wel erg traag vorderden. Ook beetje raar dat hij alleen overdag gesprekken en sms'jes beantwoordde, 's avonds nooit... En zo kwam Sarah tot de gruwelijke ontdekking dat de brave huisvader ook nog het leven deelde met een nietsvermoedende echtgenote. En Johan was echt niet van plan om zijn huwelijk op te offeren.

Een opdoffer van formaat! Maar Sarah liet de moed niet zakken. Ze heropende haar lidmaatschap op de dating site, en kwam al redelijk snel in contact met Sam. Haar pennenvriend op fb verdween stilletjes naar de achtergrond, en ik was uiteraard opgetogen met de nieuwe start in haar leven ;-).

Tot ik enkele weken later Sarah in paniek aan de telefoon kreeg. Ze was deze keer heel wat voorzichtiger geworden, en had de whereabouts van Sam gegoogeld. Zo had ze ontdekt dat hij samen met een dame enkele maanden voordien een vennootschap had opgericht. Op een gezamenlijk werk/domicilie-adres. Dus weerom meer dan sterke vermoedens!  Ze was helemaal uit het lood geslagen. Ik raadde haar aan om het hoofd toch koel te houden, en hem bij de eerstvolgende ontmoeting gewoon met de feiten te confronteren. Zo deed ze. En hij gaf onmiddellijk toe dat ook hij niet single was... Hoeveel pech een mens kan hebben toch?

Het werd stil rond Sarah... Maar een tijd later zag ik dat zij zich toch weer had ingeschreven op de site. Ik was eigenlijk blij voor haar dat ze ondanks zoveel tegenslagen de moed weer bij elkaar gesprokkeld had. Dus zocht ik benieuwd even contact via fb om eens te luisteren hoe het met haar ging...

En ja hoor, ze had haar krachten herwonnen!  De man van haar leven zou ze deze keer beslist vinden. Ze had er weer zin in. En die eenzaamheid? Die deed haar zóveel pijn dat ze Johan al die tijd was blijven ontmoeten. Elke vrijdag kwam hij in het grootste geheim bij haar logeren. Met Sam was het iets moeilijker, die had geen smoes veil om nachten thuis weg te blijven, maar daar bestaan 'hotels' voor, liet ze me fijntjes weten. En die 'backups' zou ze nu toch willen behouden tot de ware zich wat 'bewezen' zou hebben... Geen risico's meer nemen! Op dat punt heb ik helaas moeten afhaken. We hebben kort daarna virtueel afscheid van elkaar genomen. Ik was plots opgelucht dat er 'unfriend' knop op fb zit :-). Sommige mensen máken toch een zootje van het leven, niet? Enfin, ik hoop voor haar dat ze het geluk en de ware liefde eindelijk gevonden heeft, en zich nooit meer eenzaam moet voelen... op M4M heb ik haar alleszins niet meer teruggezien :-).

Kerel, kies zorgvuldig je ex-man :-)

Eerst dacht ik dat het makkelijk zou worden. Het plan was ingenieus eenvoudig: 1. Vind snel de liefde van je leven. 2. Verlaat samen dankbaar en dolverliefd met stille trom de dating site en word ongelooflijk gelukkig. En 3. Keer er nooit meer terug :-).

Maar zo makkelijk bleek het plannetje niet uitvoerbaar. En een belangrijke valkuil hierin: kinderen. Nu, ik ben dol op kinderen, sta er helemaal voor open, kan er eindeloos veel geduld voor opbrengen. Hoe meer zielen, hoe meer vreugde ... máár ... er is één belangrijke mogelijke spelbreker: ze hebben een vader :-). Begrijp me niet verkeerd: ik vind het heel belangrijk dat beide ouders dicht bij de kinderen blijven, hun rol en verantwoordelijkheid kunnen opnemen als ouder: ze samen opvoeden, er altijd zijn voor de kids. Als nieuwkomer en buitenstaander moet je alles doen om het positieve beeld van beide ouders overeind te houden, en vooral niet proberen jezelf er zomaar ergens tussen te wriemelen :-). Wat afstand nemen, geduldig zijn, tijd nemen, en die band met je stiefkinderen zal er vanzelf wel komen.

Maar dames... kunnen jullie je ex - die de vader van je kinderen is - niet wat zorgvuldiger selecteren :-)? In het ene geval is hij intussen met de noorderzon verdwenen, arm in arm met een veel jonger Oost-Europees geblondeerd exemplaar met stevige uitgroei, in luipaardvel. In een ander minder fraai scenario kan hij maar niet loslaten en tracht hij je via de kids het leven nog behoorlijk te verzuren. Dikwijls met succes ook. Er is een reden waarom jullie niet meer samen zijn natuurlijk, dat begrijp ik wel. En niet zelden zijn je verhalen doorspekt met woorden als afgunst, stalken, wraakzucht, verbale of fysieke agressie, tot zelfs borderline en narcisme toe. We noemen het een 'rugzakje' dat je meedraagt, maar 'molensteen' is soms een beter passend woord. De "kans op slagen" bij een nieuwe relatie kan plots een heel foute betekenis dreigen te krijgen. Echtscheidingen waarbij ex-partners de kracht, moed en wijsheid vinden om dat hoofdstuk van hun leven in vriendschap en waardigheid af te sluiten, met respect voor elkaar, en met focus op de opvoeding, de toekomst en het geluk van hun kinderen lijken me eerder een zeldzaamheid.

Nu, hoe je het draait of keert: de vader van je stiefkinderen blijft tot een bepaalde hoogte nog betrokken in jouw leven als 'nieuwe-man-van' ook. Net als de nieuwe stiefpapa van je eigen kinderen. Je hoopt toch stilletjes op de geboorte van 2 nieuwe, grotere, gelukkige gezinnetjes, in welke vorm ook, waarin iedereen zichzelf kan zijn, en in harmonie samenleven kan... Maar hoe vind je zo'n harmonieus-gescheiden-vrouw? Met de foute ex-man heb ik intussen helaas wel al een keer kennis gemaakt. Kans op een nieuw begin was <= 0. Vandaar een constructief doch ludiek voorstel voor een nieuwe aanpak: breng gerust je ex mee als we samen een keer op date gaan. Zo weten we beiden snel of er muziek in kan zitten.... en ... ik trakteer :-).

Vonken en vuur

Als je op een dating site staat moet je altijd wel wat op je hoede zijn. Het internet is immers vol gevaren, en niets is wat het lijkt. Het eerste wat je vinden wil in je date is een strohalmpje vertrouwen. Vertrouwen dat de persoon is wie hij/zij beweert te zijn: oprecht, eerlijk, een goed karakter, ... zodat je je veilig en wat comfortabel kan voelen bij een eerste afspraakje. Een foto is voor heel wat singles hierbij een eerste positieve "identity check". Iemand die zijn/haar foto publiceert, durft zichzelf alvast te tonen, te laten identificeren. Anderen zijn eerder terughoudend, en tonen zichzelf niet, of pas veel later in de contactfase. Wie zijn de 'usual suspects', profielen zonder foto ? ;-). Een line-up, vanuit mijn ervaringswereld dan:

1. "De binnengluurder". Niet op zoek, maar gewoon anoniem eens op bezoek om te kijken hoe het er aan toe gaat. Pure nieuwsgierigheid :-). Dikwijls herkenbaar aan een schraal profieltekstje. Naar mijn mening vormen ze de meerderheid van de grijze profieltjes. Foto krijg je niet.

2. "De schaatser". Is wel in een relatie, maar hoopt via een dating site eens op een extraatje: zich uitgeven voor "single" en een keer een stevige scheve schaats rijden... er zijn er hier al menige van het ijs gehaald, vooral mannen dan :-). Foto alleen als de kust, sorry, ijsbaan, veilig is.

3. "De prospectus". Niet single, maar zijn/haar relatie met de huidige partner loopt helemaal niet goed.  Dus maar tijdig en anoniem op prospectie gaan. Eens peilen wat we waard zijn op de tweedehandsmarkt :-). Foto voorzichtig op verzoek.

4. "De kennis". Een pijnlijk profieltje. Zonder je het weet, ben je erin getrapt: je bent in in contact gekomen met je ex, je veel te nieuwsgierige buurman, je ex-schoonmoeder, je collega (brrr), je vorige foute date, of gewoon enkele pubers die es lol willen trappen,... niet denkbeeldig hoor. It happens. Hij/zij neemt zelf met je contact op, maar foto krijg je niet.

5. "De dubbelrol". Deze staat al mét foto op de site, maar wil zijn/haar contact/date nog een keer anoniem 'testen' via een tweede profiel... handig als je wil weten of je date ook nog tegelijk met anderen contact wil onderhouden.  Maar niet bepaald eerlijk.

6. "De recidivist". Een terugkomertje. Je hebt met hem/haar al een keer gedate, maar die persoon is na een tijd terug op de site met nieuwe nickname maar zonder foto. Je beseft niet dat je opnieuw met dezelfde persoon in contact komt :-(. Er is niets fout mee, maar wel behoorlijk gênant...

7. "De BV". Ja ze zijn onder ons hoor: de politicus, de burgemeester, de bedrijfsleider, de tv-ster, het fotomodel uit de boekskes, ... Wellicht dé doelgroep die nog meest gerechtvaardigd anoniem op een dating site zou staan? Heb je er ook al een keer mee kennis gemaakt? Je zou veronderstellen dat er een Match4BV voor bestaat :-). Te vermijden als je jezelf straks niet in de 'Dag Allemaal' wil zien staan ;-)

8. "De dief". Deze is helemaal niet fotoloos. Maar het profiel is wel gestolen en vals. Makkelijk te doen: Download de foto's van een bestaand profiel, kopieer profielteksten, en met dit materiaal maak je gewoon een nieuw gekloond profieltje aan. Ver gezocht? Misschien wel, maar het is wel al een keer gebeurd hier. Herinner jij het je nog?

9. "De believer". Een aantal mensen zijn overtuigd dat het zonder foto ook lukt. Oprecht. Een moedige keuze, die moet gerespecteerd worden. Ik ga er af en toe wel eens mee in discussie. Om te luisteren hoe men een partner wil vinden... "Echte schoonheid zit van binnen", hoor je dan wel es. En daar kan je niets tegenin brengen natuurlijk ;-). Profielen mét foto hebben volgens de statistieken wel 9x meer kans op een reactie.

10. De "single vampire". Dit zijn de enige usual suspects die 100% met reden anoniem blijven. Vampieren "pakken" immers niet op een foto ;-)

Dus: vergeef me mijn lichte vertwijfeling en terughoudendheid als ik niet makkelijk reageer op je anoniem profieltje. We hebben de kansen gewoon tegen, ik voel me er niet zo veilig mee, zeker niet bij volle maan ;-) ... enne, ik denk dat het voor ons mannen niet geheel ongezond is om te kunnen wegsmelten bij het zien van je foto's en te verdrinken in die grote mooie kijkers van jou ;-).  Vonken en vuur!

De 'Wicker Man'

Als je straks de laatste regel van deze blog gelezen zal hebben, zal je ongetwijfeld even je wenkbrauwen fronsen en denken: die kerel heeft toch wel écht een tikkeltje teveel fantasie. En misschien heb je gelijk ook ;-). Maar toch is dit verhaal waard gebeurd, én hier gebeurd.

Ze nam zelf contact met me op. Haar profiel las alsof het uit LinkedIn geknipt was: midden 40, carrièredame in de financiële wereld, nooit getrouwd, geen kinderen, brede interesses, globetrotter ook. Haar foto zat in een strak pak, witte blouse, zwarte blazer en dito kokerrok, lange gitzwarte golvende haren met donkerblauwe glans, strenge blik! Zó streng dat ik spontaan de neiging kreeg me achter de barkruk bij de keukentafel weg te stoppen om daarna voorzichtig mijn arm te strekken en haar berichtje te openen met een tikje op het touchpad van de laptop.

Doch haar mailtje had niets van dat strenge. We geraakten aan de babbel. Ze toonde veel interesse en stelde honderduit vragen: over het werk, de hobby's, de studietijd, sport en vrije tijd, ... het liep allemaal losjes.

Totdat, na een dag of twee ze klaarblijkelijk voldoende vertrouwen gewonnen had om met haar échte plan boven water te komen. "Kijk", zei ze, "ik ga met de deur in huis vallen. Ik ben helemaal niet op zoek naar een relatie. Ik wil een kind, maar heb geen zin om er een man bij te nemen. Veel te veel gedoe. Dus kom ik het hier zoeken".

Heel even ging er mij een elektrische schok door het lijf, een golf van adrenaline en opwinding. Het mannelijke oerinstinct dat sterker is dan onszelf, dat ervoor zorgt dat wij jonge wolven ons impulsief een weg bevechten naar de top van de roedel om daarna zoveel als mogelijk onze superieure genen trots over te dragen in een prachtig en uitgebreid nageslacht. Maar die flits was snel voorbij. Waarna 3.000 jaren van domesticatie van de mannelijke soort feilloos hun werk deden, en me terugbrachten tot de 'homo pantoffelheldiens' die we beschavingsgewijs verworden zijn :-).

De brave huisvader in me schopte me een geweten, maar toch werd de mannelijke nieuwsgierigheid wat sterker dan mezelf... en ik begon vragen te stellen. Waarom hier? Waarom ik? Hoe zie je dat 'praktisch'? ;-).

Tja, een echt anonieme donor vertrouwde ze niet, ze wou weten wie de vader van haar kind is. Verder geen band gewenst tussen vader en kind... De man moest wel over bepaalde 'kenmerken' beschikken: groot, slank, blauwe ogen, intelligent, hoog opgeleid, ... (mijn ego begon spontaan te pieken) en waar ga je dan op zoek? ... juist! Op een datingsite voor hoger opgeleide singles ;-). Ik reageerde nogal smalend met "Dan kijk je naar M4M als één grote baby-catalogus eigenlijk :-)". Maar daar kon ze hoegenaamd niet om lachen. Een tikkende biologische klok kan snel een gevaarlijke tijdbom worden, en een vrouw met kinderwens is tot veel in staat! Daar moet je als man voorzichtig mee omgaan.
Ze gaf me 3 dagen bedenktijd om een beslissing te nemen. Er was duidelijk haast bij. Er waren ook nog enkele bijkomende zaken te regelen, vooral medische en juridische dan, maar daarna zou het stomen worden ;-).

Nu, ik moest plots spontaan terugdenken aan een bioscoopfilm die ik es gezien heb: "The Wicker Man" (2006) met Nicolas Cage. Die gaat over een eiland, dat helemaal door vrouwen gedomineerd wordt, en waar mannen geen plaats hebben, tenzij eunuchen. Teneinde de populatie in stand te houden reizen de jongedames dan eenmalig naar het vasteland om een jonge kerel te versieren. Ze keren onverwijld alleen terug naar het eiland zodra ze een baby verwachten. Jaren later, als het kind een bepaalde leeftijd bereikt heeft, wordt de vader met een smoesje naar het eiland gelokt.  Om daarna tijdens een bijzonder gruwelijk ritueel binnenin een grote wilgen pop (wicker man) opgesloten te worden en verbrand te worden. Netjes alle sporen opgeruimd...

En daarna kreeg ik het plots zelf óók toch wat te warm ;-). Dus bedankte ik maar vriendelijk voor het aanbod. Geen probleem voor haar, ze zou verder blijven zoeken... Doch dames: als je hier een nieuwe partner vindt die vroeg of laat alleen op vakantie wil naar een afgelegen eiland, dan weet je hoe laat het is :-)

De ondraaglijke lichtheid van het singles bestaan

V: "Goh", zei ze, "je hebt zovéél foto's op je profiel. En ze zijn allemaal zo verschillend"
M: (Geamuseerd) "Het zijn nochtans allemaal foto's van dezelfde persoon hoor :-)"
V: "Opmerkelijk, welke foto is dan recent?"
M: (Verbaasd) "Seg, ze zijn allemaal recent"
V: "Jamaar, op welke foto lijk jij het meest?"
M: (Verbaasder) "Tja, wat moet ik daar op antwoorden, op elke foto natuurlijk..."
V: "Laat me het anders zeggen: ik vind je op foto nummer 3 wel okee, ben je zó?"
M: (Plagend) "Even nadenken, ... ik vrees dat ik toch iétsje meer op foto 2 lijk eigenlijk..."
V: "Oh wat jammer, met de man van foto 3 zou ik anders wel eens willen afspreken"
M: (Schijnbaar ontgoocheld) "Ooh dat meen je niet, ben je niet wat te streng?"
V: "Neenee, ik weet goed wat ik wil"
M: (Beetje stout) "Ik wil anders wel eens proberen een tijdje te oefenen voor de spiegel, dan kan ik op date misschien nog precies dezelfde trekken tevoorschijn toveren als op foto 3 :-)"
V: "Oh nee, dat mag je niet doen, ik vind het belangrijk dat mijn partner zichzelf kan blijven in een relatie"
M: :-))
En wég was ze, onvermoeibaar op zoek naar de juiste foto...

Zoeners

Geef toe, het was een prachtige zomer dit jaar. Het gebeurde op zo'n zalige zwoele zomeravond in het stadspark. We waren op stap met een groepje doorwinterde hangsingles en wiegden zachtjes voor het podium op een cover van Roy Orbison's "In dreams"... tot iemand de koppen bij elkaar wenkte en wat geheimzinnig zei: "niet omkijken, maar achter ons staat er een koppel al de hele tijd ongelooflijk te zoenen. Je moet het maar durven".

En hoe doe je dat dan, niet omkijken... :-). Dus gleden de blikken af en toe heel discreet weg van het podium het publiek in :-). Ik schatte hen midden veertigers. Zij: de lange kastanje haren opgeknoopt, gelukzalige blik in de ogen, in vrolijk gebloemd halterjurkje. Hij: wat struise kerel, in driekwartsbroek, met een DiCaprio baardje. Ze stonden helemaal in elkaar verstrengeld, en zoenden, zoenden, alsof het salonorkest "Nearer, My God, to Thee" al had ingezet en een zinkende Titanic hun prille geluk ijskoud dreigde te verslinden in de nachtelijke waters van de Noordelijke Atlantische Oceaan. En dat kussen ging maar door, doorheen het hele optreden, onverstoord... behalve dan af en toe wanneer enkele nog jonge kinderen langskwamen om wat drankbonnetjes. En gezien die kinderen van zowat dezelfde leeftijden maar bléven komen werd het wel duidelijk dat het hier om een nieuw samengesteld gezinnetje ging...

Sommigen in ons groepje vonden het tafereeltje enigszins gênant. Voor hun leeftijd dan. Ik vond het ronduit even prachtig als ontroerend: wat is er mooier dan de liefde tussen twee mensen die elkaar vinden, een tweede kans krijgen, en die kans met twee, nee, vier handen grijpen ook? Ongeacht hun leeftijd? Stapelverliefd worden, en zichtbaar zó gelukkig zijn met elkaar? Dwars door alle eisenpakketjes, rugzakjes en onvolkomenheden heen?

De heerlijke zomeravonden leken onuitputtelijk, en nu we erop letten, zagen we het aanstekelijk gelukkige koppeltje overal opduiken bij optredens en concertjes. De ene keer mét, de andere keer weer zonder kinderen. Maar altijd met een gelukzalige blik in de ogen, altijd stevig in elkaars armen, en ... eindeloos zoenend voor het podium! :-). Alsof ze ons - enigszins hardnekkige vrijgezellen - wilden blijven tonen hoe het wel moet :-).

De lange zomer ging toch voorbij, het rustige lome vakantieritme maakte plaats voor een strak schoolschema. Ik plande een leuke 'teenage movie' septemberavond met mijn twee nakomelingen in de C-Mine bioscoop in Het Genkse. Het beloofde een rustige avond te worden, we waren vroeg, en nog alleen in de zaal... tot er een luidruchtige bende kinderen binnenstormde, zowat de hele laatste rij opeisten, gevolgd door... jazeker, het lieflijke koppeltje :-). De man torste een enorm pakket aan popcornzakjes, en de kids hadden duidelijk een reuze pret met elkaar. Tot de lichten langzaam dimden, het stil werd in de zaal, en alle blikken zich naar het witte doek richtten. Enfin, alle blikken ... ik heb niet meer omgekeken, maar kon me wel inbeelden wat er die avond verder op de laatste rij gebeurd is :-). Leve de liefde!

Virtueel is irreëel

Ze was mijn eerste contact op M4M. Het allereerste. En dat is al enkele jaren geleden. Haar naam was Elsie. Ze werkte als diensthoofd in een Leuvens ziekenhuis. De foto's op haar profiel vond ik bijzonder aantrekkelijk. Blond, kort kopje. Brede glimlach. Ze schreef in haar profiel dat ze een moeilijke periode, scheiding achter de rug had. Maar dat ze er klaar voor was om een nieuwe toekomst met een man tegemoet te zien. Ze had onmiddellijk iets ontwapenend over zich, al bij de eerste woorden die we wisselden. Heel spontaan, open, eerlijk.

Ze wou eerst kennis maken via chat... en dat was ok voor mij. We schakelden over op facebook, want dat gaat toch wat vlotter. Elke avond na kids-bedtijd floepte er een groen lichtje aan achter haar naam, en maakte mijn hart een sprongetje. Het was zalig om kennis te maken. Iemand die naar je luistert, die je begrijpen kan. De koetjes en kalfjes maakten al gauw plaats voor diepzinnige gesprekken, filosofisch, intiem, vertrouwelijk, we konden over echt álles praten, enfin, chatten... het voelde allemaal perfect aan, het was heerlijk.

Uren werden dagen, en dagen werden weken. De M4M account hadden we beiden al gesloten. Dat was haar idee. De gesprekken werden intenser, maar ook donkerder, en moeilijker. Achter haar brede glimlach verborg ze heel wat verdriet en angst. Haar ex-man had de scheiding duidelijk nog niet verwerkt. Hij dronk veel, werd dan agressief, stalkte haar en de kinderen voortdurend. Hij bedreigde haar, en stond soms nachten aan haar deur amok te maken. Soms met live verslaggeving via fb. Bangelijk! Geweld, politie-interventies, rechtbank, ... ik denk dat ik er geen tekening moet bij maken...

Ze had angst om met me af te spreken. Ze vroeg me geduld te hebben. "Laat mij me even eerst door deze periode heen werken", zei ze dan. En dat geduld had ik: engelengeduld, brede schouders, een luisterend oor, en troostende woorden. Via facebook. Elke dag opnieuw. Ze had het echt nodig. En ik voelde dat het langzaam, stapje voor stapje, beter en beter werd. Ze werd sterker, assertiever, meer opgewekt. Maar telkens als ik vroeg om eens af te spreken, vond ze het wat te snel en nog te moeilijk...

Tot, na een 3-tal maanden de hemel leek opgeklaard, de donkere wolken verdreven, problemen overwonnen. Op een dag chatte ze mij opgewekt dat ze er nu helemaal klaar voor was. Ze voelde dat er weer plaats was in haar hart. Ze wou snel afspreken om samen iets te beginnen. Niet met mij, maar met Bart. Want ze had in heel die tijd dat we op fb waren, al contact met een andere man (ook van M4M). De man waar ze écht wou voor gaan. Met wie ze in de voorbije periode wél geregeld op date ging. Ze had echter schrik dat Bart zou afhaken als hij geconfronteerd werd met zoveel miserie, verdriet en problemen. Ze wilde hem dit alles besparen. Dus zocht ze elders een sterke schouder om uit te huilen. Van vrouwelijke efficiëntie gesproken ;-).

De fb chats droogden plots op. Het was een eerste M4M ervaring die ik echt wel kon missen. Een mokerslag, een emotionele opdoffer. Boos ben ik er niet om geworden, dat helpt toch niet. Maar teleurgesteld des te meer. Het heeft nog lang geduurd vooraleer ik opnieuw contact wou en kon zoeken met iemand op de site. En ik ben er heel wat voorzichtiger door geworden, afstandelijker. Nooit meer je hart blootleggen in een chatvenster, maar zo snel mogelijk afspreken in real life. Virtueel is irreëel! En als het dan een troost mag wezen, Elsie en Bart zijn vandaag nog steeds samen, dus op één manier is het dan toch allemaal niet voor niets geweest....

Van een bedeesde jongen en de perfecte match

Van nature ben ik een bedeesde, eerder timide jongen. Zo het type dat zichzelf een duwtje moet geven om anderen aan te spreken. Als kind/puber waren de spreekbeurten voor de klas de allergrootste nachtmerrie. Dágen ervoor niet kunnen slapen, oefenen en oefenen om het maar goed te krijgen. Om dan met rood aangelopen kop en klamme handen stamelend, stotterend en haspelend de helft van de tekst vergeten te brengen :-).

Je genen kan je niet verloochenen, je bent nu eenmaal wie je bent. Maar met genoeg zelfkennis en introspectie kan je er wel aan werken. En zo dwong ik mezelf als jonge IT-er bewust in een bijverdienste als lesgever in het volwassenenonderwijs. Eerst zeer moeizaam, beschamend eigenlijk. Maar daarna ging het alsmaar beter en vlotter. Na een jaar of twee werd elke lesavond zelfs een heuse one-man-show, een stand-up comedy, al zeg ik het zelf: snel, rad van tong, royaal doorspekt met (flauwe) grapjes, kwinkslagen, en gekke anekdotes :-). Ik deed het met hart en ziel ... Werken met mensen werd mijn tweede natuur.

Die lesjaren horen intussen ook al tot een ver verleden. De klamme handen zullen wellicht nooit helemaal verdwijnen. Dat kleine duwtje moet ik mezelf nog steeds geven. 'Optreden' doe ik nog wel regelmatig, als 'part of the job'. Je mag me probleemloos voor een nokvol auditorium neerploffen, ik zal mezelf steevast vol begeestering 'smijten' voor het voetlicht :-).

Maar één dame aanschrijven op een dating site, dat is nog van een heel andere orde. Dat vereist een kleine kerncentrale aan energie om de stap te zetten. Niet dat ik op date nu makkelijk met de mond vol tanden zou staan, zeker niet. Maar het is die eerste stap nemen, dat eerste contact leggen...
Vandaar ga ik zelden op date. En zal ik zelden een berichtje sturen naar iemand. Ik vind altijd wel een piepkleine no-match in iemands profiel om mezelf te overtuigen niet naar de pen te grijpen... een fout smoesje uiteraard, ik besef het wel...

Maar een tijdje geleden verscheen er een dame op de site die mijn hart toch pardoes deed sneller slaan. Knappe foto's, zeer spontaan, origineel, ontwapenende glimlach. Ik kreeg er onmiddellijk een heel rustig, vertrouwd gevoel bij. Als thuiskomen... We hebben bijna dezelfde leeftijd, delen dezelfde interesses. Haar "Dit ben ik" straalde een zekere maturiteit uit, een vorm van levenswijsheid, iemand die echt op zoek is naar de ware liefde. Ze woont zelfs in mijn eigen buurt, en ik kon mezelf helemaal herkennen in haar "Ik zoek" rubriekje. Perfect gewoon! Alles klopte.

Bovendien had ze al enkele keren mijn profieltje bezocht. Zo een keer of drie in enkele dagen tijd. En dat gaf mijn zelfvertrouwen een boost! Ik zou met haar contact opnemen!  De muisaanwijzer bleef uiteindelijk toch nog een tijdje aarzelend zweven boven de knop "Persoonlijk bericht sturen". Maar uiteindelijk vond ik de klik, gaf mezelf een flinke duw in de rug, ademde eens heel diep, en schreef in één pennentrek hoe graag ik met haar in contact wou komen. Nog een laatste kleine vertwijfeling voor de "Verzend" knop, maar dan was het berichtje onomkeerbaar de elektronische snelweg op gestuurd.

De daarop volgende minuten en uren leken wel weken. Er kon een aanhoudend lichtjes gestegen hartklopping waargenomen worden ter hoogte van de hals, en ik betrapte mezelf erop voortdurend naar de laptop te lopen om de mailbox te controleren. Gelukkig kwam haar antwoord nog diezelfde dag. Dit is wat ze me schreef:

"Beste xxx
Ik heb je bericht via Match4me ontvangen en wil je laten weten dat ik geen verdere interesse heb.
Veel succes en plezier bij Match4me.
Groeten,
xxxxxxx"
En zo kwam onze perfecte match abrupt tot een staalhard einde, zelfs geen waterkansje om te vertellen wie ik ben, wat ik voel, wat ik haar te bieden heb.... En ja ik weet het, dat gebeurt hier uiteraard wel meer, maar het is toch telkens even slikken.   Ik heb haar nog een berichtje teruggestuurd, om haar alle succes te wensen op Match4me. Oprecht.
Doch oef! De pen gaat nu een tijdje terug in de pennenzak. Het hoofd moet even weer leeg, de batterijen opnieuw geladen, en dat kan even duren vooraleer het kerncentrale-level opnieuw bereikt is :-). Maar er kómt een dag dat iemand antwoordt, en niet NEE zal zeggen, beslist! Gewoon blijven erin geloven!

Daten is vergeten

Ping! Een berichtje op M4M chat:

Zij: Hallooo!
Hij: Goedenavond Chantal, hoe gaat het met je?
Zij: Hééé? Hoe weet jij dat ik Chantal heet?
Hij: We hebben al eens uitgebreid kennis gemaakt toch, zo'n 7 weken geleden.
Zij: Hééé? ik ken je helemaal niet hoor. Ik heb nog geen contact met je gehad.
Even later...
Zij: Nu zie ik het, ik heb je een mail gestuurd en mijn echte naam staat erin ;-).
Hij: Ja, en we hebben elkaar ook via de telefoon gesproken.
Zij: Héééé? Ik heb je helemaal niet gesproken.
Hij: Jij vroeg om me te bellen, en ik gaf je mijn nummer via chat.
Zij: Dat kan niet hoor. Wat is je nummer dan?
Hij: 0496 .. .. ..
Zij: Onmogelijk...
Even later...
Zij: Riiing Riiing (mijn smartphone gaat over).
Hij: Hallo met W... (ik dus).
Zij: W...? Ik ken helemaal geen W... hoor, we hebben elkaar nog nooit gesproken.
Hij: Toch wel, ik herinner het me nog heel goed, het was een zaterdagmorgen eind oktober, nog vroeg op de dag. Het was een fijn gesprek. En we hebben een tijdje gechat ook.
Zij: Héééé een zaterdagmorgen? Dat kan niet.
Hij: Je bent de enige die ik via telefoon gesproken heb op M4M, hoe zou ik het kunnen vergeten?
Zij: Waar woon je dan?
Hij: Ik woon in D...
Zij: Hoe ver is dat van waar ik woon?
Hij: Zo'n 170 km.
Zij: Dat is toch heel ver, niet?
Hij: Zeker, en nu is het 2x te ver zelfs :-)
Zij: Toch hebben we elkaar nog niet gesproken.
Hij: Ik hoef geen gelijk te krijgen hoor :-). Indien ik je terugvind in de smartphone log stuur ik wel een berichtje met de details.
Zij: Ok daag.

Waar gaan we naartoe? "The unbearable lightness of dating"? Soms voel ik me hier niet meer dan een kerstartikel uit bol.com, ken je dat gevoel?
Misschien nog enkele tips voor veelplegers :-) : 1. vermijd chatten, want daar krijg je geen historiek van je contacten. Gebruik mail in de plaats. En 2. bel met een gsm, je kan nummers bewaren, en terugkijken wie je al een keer gecontacteerd hebt :-). Prettige feesten!

De mannentafel

Als doorwinterde single hebben we het alleenstaande leven best onder controle: een goed gezinsleven, work-life balance in evenwicht, leuke vriendenkring, een gevulde vrijetijdsagenda, ... Alleen ... de kerstdagen, die zijn een verschrikking. Zo hartverwarmend en gezellig het vroeger was in familiekring, zo eenzaam en donker kunnen de eindejaarsdagen nu zijn. Dus in afwachting van een kerstfeest in een nieuw, groot en warm gezin - ongetwijfeld een voornemen van velen onder ons :-) - vluchtten vader en zijn tienerkids in een actieve wintersportvakantie naar de Zwiterse Alpen.
De opeenvolgende treinen denderden steeds trager naar de eindbestemming - van hogesnelheid tot ratelend tandradtreintje de alp op - en het was al valavond wanneer we aan het hotel toekwamen. Nog even druk met het ophalen van het skimateriaal, maar dan wachtte er een kerstavond in de heerlijk gezellige sfeer van het het hotelrestaurant.

Na de scheiding intussen 5 jaar geleden is het de eerste keer dat we opnieuw op wintersport gaan. Kinderen gaan nu weer elke winter, met één van de ouders afwisselend, zo hebben we de draad weer opgepikt. Want ja, het bestaat hoor, scheidingen waar in harmonie en beste verstandhouding goede afspraken kunnen gemaakt worden tussen de ouders.

Ik had er eerst wel wat koudijsvrees voor - koudwatervrees in de winterperiode dus :-) - zo met een half gezinnetje op een typische familievakantie... maar ik liet me overtuigen door mijn vriendenkring dat singles op wintersport lang geen uitzondering meer zijn...

Maar dat was dan toch enigszins zonder de Christelijk geïnspireerde reisorganisatie gerekend ;-). Op kerstavond kregen we vaste plaatsen voor de hele periode toegewezen aan ronde tafels van 6 tot 8 personen, waarbij meestal 2 gezinnetjes de tafel delen. En zo kwamen de twee enige single mannen van het grote hotel niet toevallig samen aan tafel 3 terecht. Opgehokt, afgezonderd in quarantaine, en een veilige schutkring ingesteld. Ik zag ook een groot plakkaat hangen boven onze tafel met "Opgepast! Single mannen!" en een oranje zwaailicht dat werd aangezet tijdens de maaltijden, maar dat moet mijn verbeelding geweest zijn... Mijn volgende vrees was dat nu elk moment een steriele ober zou verschijnen, een groene schort voorgebonden, met mondmasker, latex handschoenen, en kniehoge laarzen die even in een desinfecterende bak vloeistof moesten staan alvorens onze tafel te bedienen, maar zo ver kwam het gelukkig niet :-).

De hele week werden voorzichtige excursies opgezet tijdens de buffetten om vanop veilige afstand tafel 3 te bezichtigen. Waarbij de vrouwen steevast hun man bij het oor richting onze tafel trokken en je hen waarschuwend kon horen fluisteren: 'pas maar op Karel, of volgend jaar zit je hier ook alleen met een vent aan tafel' :-). Nu, vanuit onze 'splendid isolation' was het wel leuk om de perfecte gezinnetjes te observeren ook: vakantiestress, jengelende kinderen, kibbelende ouders, een tafel waar man en vrouw de hele week elkaar de rug keerden... je kon eigenlijk met een aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid voorspellen wie de volgende vakantie je nieuwe tafelgenoot zal worden :-).

We lieten het niet aan ons hart komen. Zo anders was het immers aan de mannentafel. Een oase van rust met 2 vaders en 4 flinke tienerkids. Bert was een crème van een kerel, de vriendelijkheid zelve, een hele zachte en lieve papa voor zijn kinderen, een boeiend verteller, aangenaam gezelschap om bij een glas rode wijn en dessert-kaasschotel de avonturen van de dag te delen.

En zo werd de skivakantie weerom een onvergetelijke tijd. Wat overblijft zijn veel foto's, hilarische filmpjes op de latten, een paar blauwe plekken, stralendwitte herinneringen, en een glinstering in de ogen van 2 kinderen die dolgraag terug naar de bergen willen... bij voorkeur aan een grote tafel met een eigen nieuw, warm gezinnetje... een innige wens die in 2017 realiteit mag worden.... Beste wensen voor het nieuwe jaar!

Age is just a number

Het was een warme zomeravond op het einde van augustus. De terrasjesmensen verlieten hun koele schuilplaats en zochten de gezelligheid van de stad op. Een blakende zon had de oude straatstenen van het marktplein de hele dag verwend met een zinderende gloed. Je kon het voelen vanonder je stoel. Ik was goed op tijd op de afspraak. Ik vind het een hoffelijkheidsregel om op date als man wat vroeger aanwezig te zijn. Het beste plekje te zoeken, en daarna de dame een berichtje te sturen wáár precies ze me makkelijk kan vinden op het terrasje van afspraak. "Ik zit bij het tafeltje aan de muur onmiddellijk links van de deur". Tenzij de dame liever niet alleen wil aankomen op het terras natuurlijk, dan zijn de trappen van het stadhuis een valabel alternatief :-).

Hoewel, ik ben zo'n keer naar mijn date toegestapt richting trappen van het stadhuis in Leuven. Ik zag haar al van ver charmant staan zichzelf te zijn, en lachte haar vriendelijk toe. Maar net toen ik de laatste 30 meter nog moest afleggen, kwam er een andere man de hoek van het stadhuis om, gaf haar een innige zoen, en ze verdwenen samen het nachtleven in :-). Daar was ik even aan een pijnlijke ervaring ontsnapt! Misschien zijn de trappen van het stadhuis dan toch niet zo'n origineel idee :-).
Ze was tijdig op de afspraak. Mijn sms-aanwijzingen loodsten haar feilloos naar het kleine tafeltje naast de deur. Ik vond haar echt wel een aantrekkelijke verschijning: slank, blonde krullende haardos, lachrimpeltjes om de mond, vinnig, flamboyant, in een strak kort zwart jurkje... Ik kreeg er onmiddellijk een warm gevoel bij :-). Ze slingerde zichzelf op de lege plaats naast me en stelde zich voor. "Hey ik ben Katrijn, en ga maar onmiddellijk met de deur in huis vallen vooraleer we verder kennis maken: ik ben wel 5 jaar ouder dan mijn leeftijd op M4M. Dus ook wat ouder dan jij. Vind je dat een probleem?". Slik! Ik zit zelden om een antwoord verlegen, maar nu werd ik wel aan mijn stoel genageld. Die kwam vanuit een onverwachte hoek! De tandwieltjes in de bovenkamer knarsten en piepten, doch er kwam even geen zinnig antwoord.

Dan wou ik dat ik kon zeggen: "geen probleem Katrijn, ik ben 7 jaar ouder dan mijn M4M-profiel aangeeft :-)", maar daar is mijn profieltje te eerlijk voor. "Eeuuh, ik zou het je echt niet geven hoor", stamelde ik na een tijdje, "de natuur is wel erg lief voor jou :-)".

Nu, op liefde staat helemaal geen leeftijd. Als twee mensen zich aangetrokken voelen tot elkaar, verliefd worden, de vonk overslaat en het klikt... is het helemaal ok. Dus nee, natuurlijk is dat geen probleem. Leeftijd is maar een getal, meer niet. Mijn intense verlangen is wel, om sámen oud te kunnen worden. En dan zijn er toch grenzen aan leeftijdsverschillen. Niet té jong, maar ook niet té oud... Nog zo'n opvatting is dat je mentaal en wat levenservaring betreft zo ongeveer even ver moet staan op je levensweg. Ik heb zelf jonge kinderen, ik zie me bijvoorbeeld niet zo gemakkelijk een partner met kleinkinderen vinden, dan moet een mens mentaal de fast-forward >> knop toch wel een heel eind ingedrukt houden...

Desalniettemin heb ik de indruk dat de meeste singles - mannen maar ook vrouwen - op zoek zijn naar jonger. De meeste berichtjes die ik krijg zijn van dames die een eindje boven mijn eigen leeftijd zweven. "Ik voel me 10 jaar jonger hoor dan ik ben, dus pas ik echt wel bij jou", schreef iemand me. "Toch niet zo evident", antwoordde ik dan, "want ik voel me óók wel 10 jaar jonger" :-)).

En hoe het met Katrijn verder gelopen is, hoor ik je je afvragen? Wel, ik wist me toch enigszins in het gevoelige plekje gegrepen. Het werd die avond nog een boeiend doch hypothetisch gespreksonderwerp: of we elkaar nu wel of niet zouden ontmoet hebben moest ze haar echte leeftijd vermeld hebben op de site. Kan je samen iets starten gebaseerd op een leugen(tje)? Leeftijd is niet het belangrijkste, doch eerlijkheid en oprechtheid des te meer. Want geef toe, is dát niet wat we allemaal in de eerste plaats zoeken in een nieuwe kans?

Beautiful singles

edert een tijdje ben ik actief lid van een besloten singles fb groep in het Limburgse. We tellen zo'n 150 leden, en organiseren regelmatig leuke activiteiten samen. Achterliggende gedachte is dat voor heel wat mensen kennismaken in een vriendenkring toch wat spontaner is dan 1-1 op dating te gaan. Je kan meer tijd nemen, rustig een vriendschap opbouwen, veel toffe dingen samen doen, en wie weet... slaat de vonk een keer over?

Iedereen kan zelf initiatief nemen: een wandeling, etentje, kookavond, degustatie, fietstocht, concerten, avondje opera, ... mogelijkheden genoeg. En zo las ik enkele weken geleden een uitnodiging om samen naar een Valentijn-event te gaan van het Gallo-Romeins museum in Tongeren. De "Beautiful Singles Night IV". Het event was opgebouwd rond de tijdelijke tentoonstelling "Timeless Beauty". Ik had absoluut geen idee wat ik dáár mocht van verwachten, dus schreef ik me maar in.

Ik mijn hoofd prentte ik me eigenlijk het beeld van een muf stofferig museum, met een grijze sloffende gids in geelgeruit pak, een klein rond brilletje op de neus, die een handvol cultuurzoekende singles die avond zou rondleiden doorheen veel akelig donkere grote zalen...
Maar vergeef het me, dat was natuurlijk zonder de inventiviteit, creativiteit en warme gastvrijheid gerekend van de Limburgse lokale bevolking.

De inkomhal van het hippe, moderne, stijlvolle museum was wat verduisterd, en theelichtjes overal zorgden onmiddellijk voor een hele lieflijke gezellige sfeer. En er kwamen heel wat singles toe. Ik heb ze niet geteld, maar iemand fluisterde me later die avond in dat we met zo'n 200 zouden zijn.
Een vriendelijke jongedame klikte me even later een magneetbadge op met mijn naam en een foto uit de museumcollectie die mijn leeftijdscategorie moest verraden. De avond startte voorzichtig met een welkomstdrankje in de trendy bar. Het was er onmiddellijk een gezellige drukte. Veel volk, van alle leeftijden en pluimages, sjiek uitgedost, iedereen had er duidelijk zin in. Ik herkende de foto van mijn badge op een hoge tafel waarrond al enkele dames stijlvol doch nog wat onwennig aan hun glaasje bubbels stonden te nippen. Ik stapte dan maar naar de dame toe die net een beetje wiebelend haar cocktailjurkje in de juiste plooi aan het trekken was ;-). En zo kwamen snel de tongen los, de tafeltjes liepen vol, en de glazen leeg...

Even later viel de aanvoer van drankjes echter plots helemaal stil! De stem in de luidspreker vertelde ons droogjes dat je de hele avond helaas geen drank kon kopen aan de bar. Terwijl wij mannen natuurlijk maar al te graag aan elke jongedame een drankje zouden willen aanbieden ;-). Nope, als je met iemand een glas wou drinken, moest je eerst met haar even naar beneden stappen, en aan een tafeltje vol steekkaarten samen een opdracht uitpikken. Van een fotoshoot in Romeinse klederdracht, over latijnse rebussen tot best moeilijke fotozoektochten, en nog veel meer :-). Om daarna een tijdje te verdwijnen in de tentoonstellingsruimte om in perfecte samenwerking je van je opdracht te kwijten. En dán pas had je van de jury een drankbonnetje verdiend en kon je met je tweetjes terugkeren naar de bar.

Dus zag je onmiddellijk alle mannen zich reppen om de knapste, euh nee, de meest intelligente dame te strikken. En gezien één drankje er ook maar eentje is, moest je geregeld terug helemaal vooraf aan beginnen. En zo verdwenen de hele avond koppeltjes samen even naar de klassieke oudheid om telkens nieuwe opdrachten uit te voeren... En als je de spelletjes wat moe was, kon je je nog altijd inschrijven voor de speeddating sessies die doorlopend plaatsvonden in een feërieke auditorium-by-candlelight.

Het was een fantastisch leuke avond! Veel nieuwe toffe mensen ontmoet, en heel veel plezier gemaakt. Je zag singles met fonkelende oogjes, een geheimzinnige smile op het gezicht, en een briefje met telefoonnummer in de achterzak in de late uurtjes weer huiswaarts keren. En alles perfect georganiseerd door het museumpersoneel en heel wat vrijwillige inzet. Een absolute aanrader!! Enfin, aanrader, ... ik hoop natuurlijk dat je tegen volgende Valentijn al lang de man/vrouw van je leven gevonden zal hebben... maar áls je volgend jaar zo rond februari nog single zou zijn, is dit iets wat je alvast niet mag missen! Audaces fortuna iuvat!